باز این چه شورش است که در خلق عالم است


باز این چه شورش است که در خلق عالم است
باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است

باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین
بی نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است

این صبح تیره باز دمید از کجا کزو
کار جهان و خلق جهان جمله درهم است

گویا طلوع میکند از مغرب آفتاب
کاشوب در تمامی ذرات عالم است

گرخوانمش قیامت دنیا بعید نیست
این رستخیز عام که نامش محرم است

بركــه سرشــار هدايــت

عيد غدير است و جهان در سرور
كون و مكان غرق نشاط است و نور

بانگ طربخوانى كروبيان
سوى زمين مى رسد از آسمان

شيعه كند فخر بر اهل زمين
زانگه بود در صف اهل يقين

اهل يقينى كه مرامش ولاست
در نظرش آل على مقتداست

اى شرف اهل ولايت، غدير!
بركه سرشار هدايت، غدير!

آب حياتى كه سكندر نيافت
آن تويى و سوى تو بايد شتافت

زمزم و كوثر ز تو كى بهترند؟
آبروى خويش ز تو مى خرند

خلقت گيتى چو خدا مى نمود
منبع آن از رشحات تو بود

اين كه كند زنده همه چيز آب
زاب غدير است نه از هر سراب

از ازل اين بركه به جا بوده است
آينه لطف خدا بوده است

بر لب اين بركه باغ بهشت
دست ملايك گل آدم سرشت

بركه نه، بل قلزم آب حيات
بر لب آن كشتى اهل نجات

بر لب اين بركه وضو كرد عشق
آبروى خويش از او كرد عشق

قطره اى از آنكه ز دستش گريخت
خون شهيدان شد و بر خاك ريخت

حرمت اين بركه ندانست كس
جز نبى و نايب ايشان و بس

آوخ اگر معرفتى خلق داشت
كى به خود اين بركه فرو مى گذاشت؟


شعر از : طاهره موسوى گرمارودى

لــب فـروبــند از طـعـام و از شـــــــراب
ســـوي خوان آسـمــاني كن شـــتاب

گـر تــو اين انبان ز نـان خــالي كـــني
پـر زگـــوهــــر هـــاي اجــــلالي كـــني

طــفل جـان از شـير شــيطان بــاز كن
بــــعـــد از آنـــش بـا مـــلك انـــباز كــن

چند خوردي چرب و شيرين از طـعــام
امـــتحـــان كــن چـــند روزي با صــيام

چــند شــب ها خواب را گشتي اسير
يــك شـــبي بــيدار شــو دولـــت بـگير

مثنوي معنوي - مولوي

مـا گـدایـان خیـل سلطانـیـم            شهربـنـد هـوای جـانـانیم

بنـده را نـام خویشتـن نـبـود             هر چه ما را لقب دهنـد آنیم

گـر بـرانـنـد و گـر ببخشایند               ره به جایی دگر نمـی دانیـم

چون دل آرام می زند شمـشیر              سر ببازیم و رخ نـگردانیـم

دوستان در هوای صحـبت یـار             زر فشانند و ما سـر افشانیم

مر خـداونـد عقـل و دانـش را             عیب ما گو مکن کـه نادانیم

هـر گـلی نـو کـه در جهان آمد             ما به عشقش هزار دستانیم

تنگ چشمان نظر به میـوه کنند             مـا تـماشـا کنـان بستانیم

تو به سیمای شخص مـی نگری           مـا در آثـار صنـع حیرانیم

هر چه گفتیم جز حکایت دوست            در همه عمر از آن پشیمانیم

سـعدیـا بـی وجـود صحبت یار           همـه عالم به هیچ نستـانیم

تـرک جـان عـزیـز بتوان گفت           تـرک یـار عـزیـز نتـوانیم

وقــت تـنـگ و مـی رود آب فــراخ                  پیش از آن کز هجر گردی شاخ شاخ

شـهره کـاریـزی اسـت پر آب حیات                  آب کـش تا بــر دمـد در تـو نـبـات

آب خـضـر از جـــوی نـطــق اولیاء                  می خـوریـم ای تشنـه غـافـل بـیـا

گـــر نـبـیـنـی آب کــورانـه به فن                 سـی جـوی آور سـبـو در جـوی زن

رو فــرو بـر مـشک آب انـدیش را                   تـا گـران بینی تـو مشـک خویش را

کاریز : قنات